Zoals jullie allemaal weten zit ik sinds 8 januari in Tokyo (Japan).
Omdat ik hier nu al 4 dagen ben, moet ik natuurlijk bij het begin beginnen: anders weten jullie natuurlijk niet hoe het allemaal begonnen is. Ik kan je verzekeren, het was geen goed begin.
Op 8 januari hebben Mama, Papa, Julie, Marijke, Martika en de mama van Martika mij uitgezwaaid op Schiphol. Het was zo'n raar moment, het ging allemaal langs me heen. Ik maakte me vooral zorgen om mijn bagage: 25 kilo ruimbagage en 15 kilo handbagage. Dit is natuurlijk veel te veel, maar ik heb er geen problemen mee gehad. Thank God! De vlucht naar London was super, het vliegtuig was bijna leeg en ik had veel beenruimte. Ik ben overgestapt in London om verder naar Tokyo te gaan. Deze reis verliep helaas niet zoals geplant. Ik had een normale plaats (wat ik niet aan kan door mijn lengte en 'I need my Space!'). Ook zat ik aan het raam, wat natuurlijk niet fijn is als er twee personen naast je zitten die alleen maar slapen. Ik heb dus 13 uur gezeten, zonder me te verroeren. Gelukkig heb ik ook nog wat kunnen slapen, wonderbaarlijk maar waar! Toen ik op Narita Airport aankwam ging alles verder goed en snel. Ik ging in de Limousine Bus (helaas niet zo luux als het klinkt), die mij naar Shinjuku bracht. Hier stond ik dan, alleen op straat in Tokyo.. Ik moest naar de organisatie gaan dat mijn appartement verzorgde. Opzich heb ik het best snel gedaan, maar mijn bagage was gewoon echt te zwaar. Ik had 2 koffers en één tas, wat gewoon niet te doen is met al die trappen en metro's. Daar kwam ook nog bij dat het erg regende, wat natuurlijk geen goed welkom is.
Uiteindelijk had ik het gevonden en ben ik afgezet in mijn appartement. Dit klinkt wederom beter dan dat het eigenlijk is. Het is echt erg klein, maar opzich wel okee. Ik moest Mama of Papa laten weten hoe het met me gaat, dus ik moest iemand bellen. Het regende ZO hard, maar ik ben toch gegaan. Alles staat zo slecht aangegeven, ik heb ongeveel 6 keer naar de operator gebelt om te vragen wat ik nou moest doen. Uiteindelijk lukte het.
De eerste dagen heb ik me verschrikkelijk gevoelt. De eerste nacht, toen het zo regende, kon ik niet slapen door mijn zogenaamde Jet-lag en ik had zo'n heimwee. Ik wou serieus mijn spullen pakken en de volgende dag terug gaan naar mijn vertrouwde leven. Dit heb ik natuurlijk niet gedaan, maar ik heb me echt nog nooit zo vervelend gevoeld. De volgende dag ben ik naar Shibuya gegaan. Ik herkende natuurlijk alles van de plaatjes en films die ik heb gezien, dus dat was wel een kick. Ik ben als eerste in 109² geweest, een groot warenhuis. Later ben ik ook in de normale 109 geweest. De winkels zijn hier erg apart, als je binnen komt roept iedereen iets naar je, soms wel tot 3 keer toe. Ik glimlach dan altijd maar terug, haha. De muziek staat ZO hard, niet normaal gewoon, en het is overal een soort markt. Er staan allemaal meisjes met megafoons op krukken die door elkaar schreeuwen. Erg apart. Dat constante buigen is ook niet echt impressive, soms word ik er gewoon bang van, het zijn gewoon robots!!
Ik wou verder ook een telefoon aanschaffen omdat mijn Nederlandse nummer het hier niet doet. Ik ben in Japan een minderjarige, hier ben je pas op je 20e meerderjarig. Dus ik kan geen telefoon aanschaffen: ik moet een vriend of vriendin zoeken die dat voor me kan kopen. Maargoed, dat komt vast wel goed. Ik ben op die dag ook naar een internetcafe gegaan, te apart. Iedereen heeft een eigen kamertje met allemaal kussens, met een computer, tv en een dvd-speler. Wel erg leuk, en drinken is gratis, erg voordelig dus allemaal!
Die avond was nog erger dan de voorgaande. Ik voelde me zo eenzaam en ik wilde zo graag naar huis. Maar dat kon niet, dus belde ik mama maar weer. Ik heb in de laatste dagen voor ongeveer 50€ gebeld, maar whatever, I need it! Ik heb nu trouwens Skype, dus ik kan gratis Skypen en goedkoop bellen. Erg fijn! Hier heb ik een webcam voor aangeschaft en een headset.
Verder ben ik ook in Harajuku geweest, de 'hipste' wijk van Tokyo. (Harajuku Girls van Gwen Stefani, die Japanse die achter haar aan lopen). Het was een soort goedkope versie van de Albert Kuyp, een tegenvaller dus! Wel heb ik daar in de buurt Kiddy Land gevonden: 8 verdiepingen met alle denkbare figuurtjes! Hello Kitty, Little Twin Stars, My Melody, Pokémon, Charmy Kitty etc. Mijn favorite shop so far! Hier zag ik een meisje, te mooi en blond (westers dus). Ik heb haar gewoon aangesproken en gevraagt of ze iets met me wou drinken. We hebben iets gedronken wat echt erg gezellig was! Het was een Russisch model, helaas vertrok ze op maandag alweer. Wel zou ze me met andere vrienden van haar in contact brengen, thank god.
De volgende dag ben ik naar de technologiewijk gegaan: Akihabara. Hier heb ik een digitale camera gekocht en een headset voor mn computer. Het is daar gekkenhuis. ALLEEN maar technologiewinkels. Wel leuk om te zien. Daarna ben ik naar Ginza gegaan, waar ik helaas niets kon vinden. Hier waren de dure winkels zoals Gucci enzo, die hier nog 2 keer zo duur zijn als in NL, dus daar was ik snel weg. Daarom ben ik maar weer naar Shibuya gegaan, was wel Okee.
Toen ik naar huis wilde na mijn dag, ben ik verdwaald op straat in de buurt waar ik woon. Ik raakte natuurlijk helemaal in paniek, want echt, hier is niemand in de avond. Ik ben toen een sportschool ingelopen, die mensen hebben me echt super goed geholpen! Een man die daar sportte heeft me thuis gebracht, die ik later ook weer tegenkwam. Waarschijnlijk neem ik een abbonoment op die sportschool, lijkt me erg leuk.
Vandaag ben ik naar Shinjuku gegaan. Er is west (gebouwen en wolkenkrabbers) en oost Shinjuku, het winkelgebied en de rosse buurt. Het was allemaal erg leuk, en ik heb wederom een groot Hello Kitty Paleis gevonden. Ik heb dingen van Hello Kitty en Little Twin Stars die ze hier nooit hebben gehad, dus als ik mijn portemonne tevoorschijn haal, gaan al die meisjes: oooooh! En ik dan zo van: Yeah, I know right, so hot.. Haha! Al spreken weinig mensen hier Engels, iedereen probeert me te helpen en iedereen is super vriendelijk. Ik ben overal geholpen, ookal gaat dat soms met moeite door de taal. Ook kwam ik in een mooie winkel, Eight Million, van een Japanse designer. Er kwam een medewerkster naar me toe die goed Engels sprak. Ik heb iets gepast, dat helaas niet paste (eigenlijk wel goed, was te duur. Er lagen schoenen met op de neus een poezen-hoofd.. TE mooi! TE duur: 100.000 Yen .. 800 Euro). Zij heeft me wat tips gegeven en ik heb d'r nummer gevraagt, I know, ik wordt een echte player haha! Ik ga haar morgen dus eventjes bellen ofzo, ze zei al dat ze me wilde helpen met mijn telefoon en 'catch up'. Loves it.
Toen ik vanavond naar huis ging, moest ik nog douchegel kopen. Dat hebben ze hier niet zo veel, dus ik vroeg de medewerkers, maar niemand sprak Engels. Een andere klant sprong bij, die me later heeft meegenomen naar een eettentje waar ik iets heb gegeten. Ze heeft me van alles laten zien hier in de buurt, zoals het postkantoor, goedkope sushi, zwembad en meerdere stations. Ze is een huisvrouw van ongeveer 40, en ze woont dicht bij mijn huis. Ze is super lief en ik ga morgen weer met haar afspreken. Het lijkt raar, een oudere vrouw, maar ik ben echt onwijs blij en ze is heel lief. Ze is een leidster van een groep van de Japanse Thee Ceremonies. Morgen heb ik mijn eerste les!! En op 4 Februari ben ik de Guest of Honor van de Thee Ceremony Party in het theehuis in het park: te leuk!
Verder heb ik morgen een afspraak met een kennis die me gaat helpen met de modellebureaus. Hij werkt ergens in Harajuku, dus ik ga hem daar even opzoeken. Hopelijk kan hij me helpen met de dingen die ik wil.
Ten slotte, ik val hier minder op dan verwacht. Iedereen kijkt wel, positief, maar het is niet genant ofzo. Maargoed, ze hoeven me maar een keer op TV te zien en ze zijn zo om ;). Ik hoop echt dat het lukt, Famous in Tokyo! Say a prayer for me!
Ik heb nog steeds heimwee, maar het wordt al minder. Ik heb er echt over nagedacht om eerder te gaan, maar ik wacht het gewoon nog eventjes af. Ook heb ik internet op mijn kamer, thanks to mijn buurman. Te lief, en het heeft me echt super geholpen. Ik voel me nu iets minder ver weg en ik kan met iedereen in contact komen, wanneer ik ook maar wil!
Dit was een erg lang bericht, maar dat krijg je als je niet gelijk begint!
Vanaf nu probeer ik elke dag te schrijven, dus dit worden mijn mailtjes naar iedereen, dus check deze pagina als je wilt weten hoe het met me gaat en wat ik allemaal doe! Ook voeg ik natuurlijk foto's toe, maar dat doe ik later.
Love you all,
Steven
P.s: De berichten gaan van nieuw naar oud, dus de bovenste is het nieuwste bericht, de laatste het oudste. Iedereen mag me mailen: St_eev@hotmail.com
P.s 2: Ik heb mijn Ipod totally geglittered met diamanten! Ik zal een foto uploaden, het ziet er te leuk uit! =)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten